Ρεξ Στάουτ

Rex Stout

Φίλοι μου,

Ἔχοντας βρεθεῖ χωρίς ἐλαφρό ἀνάγνωσμα σέ μέρες πού μοῦ χρειαζόταν πολύ, κατέβασα στό Κίντλ ἔνα βιβλίο μέ τρεῖς νουβέλλες τοῦ Ρέξ Στάουτ. Δέν ξέρω πόσοι ἀπό σᾶς τούς νέους τόν ἔχουν διαβάσει αὐτόν τόν  ἀμερικανό πού ἔγραφε περί τά μέσα τοῦ περασμένου αἰῶνος. Ὁ ἥρωάς του εἶναι ἕνας ὑπέρμετρα παχύς ἄντρας, πού ἀντιπαθεῖ τίς γυναῖκες ἀλλά λατρεύει τό καλό  φαγητό καθώς καί τίς ὀρχιδέες, τίς ὁποῖες καί καλλιεργεῖ στόν τελευταῖο ὄροφο τῆς μονοκατοικίας του στήν Νέα Ὑόρκη. Ἐκεῖ, ἐκτός ἀπό τόν μάγειρά του, στεγάζεται καί τό δεξί του χέρι, ὁ τετραπέρατος καί ταχύτατος Ἄρτσι Γκούντγουην, αὐτός πού κάνει καί ὅλο τό ποδοκόπι γιατί ὁ Νῆρο (Νέρων) δέν τό κουνάει ρούπι ἀπό τό σπίτι του καί τήν εἰδικά σχεδιασμένη γι αὐτόν πολυθρόνα τοῦ γραφείου του, λύνοντας ἀπό ἐκεῖ μέσα ὅλες τίς περίπλοκες ὑποθέσεις πού ἀναλαμβάνει δίχως οὔτε μιά φορά νά μεθύσει, νά βρίσει ἤ νά ἐπιδοθεῖ σέ κραιπάλες.Θά μπορούσαμε νά τόν φανταστοῦμε  νά παρακολουθεῖ τούς ἥρωες τῶν  ἀμερικανικῶν ἔργων δράσης καί νά κάνει  τό χαρακτηριστικά περιφρονητικό του «Πφούϊ»

Ποῦ τόν θυμήθηκα τόν Ρέξ Στάουτ καί γιατί σᾶς τόν ἀναφέρω;

Τόν θυμήθηκα γιατί σ’αὐτόν πάει ὁ νοῦς  μου  καθε φορά πού χρειάζομαι νά διαβάσω κάτι πολύ συναρπαστικό πού εἶναι συγχρόνως  καί ἀνάλαφρο καί καλογραμμένο. Ὁ Ρέξ Στάουτ στήνει ἱστορίες  περίπλοκες πού κυλοῦν ταχύτατα, μέ ἕναν διάλογο γεμάτο ἔξυπνες ἀτάκες.  Τό  ὅλο ὕφος του ἔχει μιά χαριτωμένη αὐθάδεια. Εἶναι ἀπ’τούς συγγραφεῖς ἐκείνους πού στόχο τους ἔχουν  νά σέ ψυχαγωγήσει. Δέν καταπιάνεται νά σοῦ διδάξει τίποτα ἤ νά κάνει κοινωνιολογική ἀνατομία, ἤ ψυχολογία. Παίζει μέ φιγοῦρες, σάν τοῦ καραγκιόζη ἅς ποῦμε, ἀλλά ἐξαιρετικά ζωηρές καί ἄκρως διασκεδαστικές.  Ὅταν κλείσεις  τό βιβλίο νοιώθεις  σά νά ξυπνᾶς ἀπὀ ἕναν ἀναπαυτικό ὕπνο. Ἐπί πλέον, καί ἴσως αὐτό νά εἶναι καί τό πιό γοητευτικό, ὁ Ρέξ Στάουτ γράφει ὠραία, πλούσια ἀγγλικά.

Ἐγώ ἐπανέρχομαι στά βιβλία του γιατί τά θεωρῶ γνήσια ἀστυνομική λογοτεχνία – πού σημαίνει πώς τό ὕφος στό ὁποῖο γράφει εἶναι λόγος μετά τέχνης. Τόν διαβάζω λοιπόν γιατί τέρπει ἅμα καί διδάσκει,  πράγμα πού κανέναν δέν βλάφτει.

Σᾶς ἁσπάζομαι

 Ἀθηνᾶ Κακούρη

Advertisements

3 Σχόλια to “Ρεξ Στάουτ”

  1. Δημήτρης Μαμαλούκας Says:

    Υποκλίνομαι στην κυρία Κακούρη όχι μόνο για το ωραίο της κείμενο σχετικά με τον Ρεξ Στάουτ τον οποίον δυστυχώς έχω διαβάσει μόνο στα ελληνικά Βίπερ, αλλά και για το γεγονός ότι «κατεβάζει» στο κιντλ βιβλία! Κυρία Αθηνά ένα μεγάλο respect!

  2. Κι από μένα αναγνωστικούς χαιρετισμούς με αφορμή αυτό το απρόβλεπτο κείμενο της επιτίμου προέδρου, την ανανέωση του μπλογκ και την επιμέλειά του από τη Νίνα.
    ΚΚ

  3. Φίλιππος Φιλίππου Says:

    To κείμενο της κυρίας Κακούρη είναι κομψό και περίτεχνο, όπως πάντα, ωστόσο, ο Ρεξ Στόουτ δεν λέει απολύτως τίποτα στον έλληνα αναγνώστη. Δεν είναι τυχαίο που ελάχιστοι Έλληνες τον γνωρίζουν και πιο ελάχιστοι τον διαβάζουν. Ίσως κάποτε να τον διάβαζαν κάποιοι. Ίσως. Σήμερα, ακόμα και οι έφηβοι διαβάζουν -ακόμα -Άγκαθα Κρίστι που είναι πιο γοητευτική από αυτόν στα γραπτά της (ο οίκος Λυχνάρι ζει από τα βιβλία της), Το ίδιο γοητευτική είναι και η κυρία Κακούρη στα ευπώλητα μυθιστορήματά της και στα μικρά διηγήματα που ενίοτε γράφει. Φ.Φ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: